چند ساعت طول می کشد تا یک دوستی پایدار ایجاد شود؟

زن یا مرد ، متبحر یا مستقل ، هر یک از ما در مورد دوستی با محدودیت عمده ای روبرو هستیم: زمان. در هر روز بیش از 24 ساعت یا در هفته 168 ساعت بیشتر وجود نخواهد داشت. در بزرگسالی ، اولویت های رقابتی بی شمار به این معنی است که ما وقت کمتری را با دوستان خود می گذرانیم.

اما وقتی از 300 فرد - از نوجوانان ، بزرگسالان میانسال و بازنشستگان - پرسیده شد که هر دو ساعت کجا هستند و چه کاری انجام می دهند ، نوجوانان 30٪ از اوقات را با دوستان خود داشتند در حالی که افراد 40 تا 65 ساله فقط وارد سیستم می شدند 4٪ از وقت خود را با دوستان و بازنشستگان 8٪ را تشکیل می دهند.

هر گروه سنی نیز مرتبط است حضور دوستان با لذت . افراد متاهل وقتی در کنار دوستانشان بودند از همسرشان خوشحالتر بودند ، اگرچه انصاف داشته باشند ، این می تواند بیانگر این باشد که مدتی را که با همسر سپری می شود صرف کارهای خانه می کند. چیزی که باعث خوشحالی مردم شد این بود که در کنار همسر و دوستان باشند. محققان نتیجه گیری ، 'با دوستان توجه ما متمرکز می شود ، حواس پرتی کاهش می یابد ، آگاهی از زمان از بین می رود: ما به جهانی تبدیل می شویم که در آن صمیمیت و شادی مشترک با دیگران واقعیت اساسی است و برای مدتی جهان به مکانی متفاوت تبدیل می شود.'

اما وقتی زمان محدود است ، روابط ما نیز محدود است.

وقتی زمان محدود است ، مهم نیست که چند نفر را می شناسیم. شما به سادگی نمی توانید هر روز به یک میزان با تمام افراد زندگی خود در تماس باشید. جف هال یک چیز اساسی را تعجب کرد: برای دوست یابی چقدر زمان لازم است؟ برای فهمیدن ، او از 355 بزرگسال که در شش ماه گذشته نقل مکان کرده اند ، نظرسنجی کرده است . وی از هر فرد خواست که دوست بالقوه ای را که هنگام حرکت با او ملاقات کرده بودند شناسایی کند. کجا ملاقات کردی؟ او درخواست کرد. هفته گذشته چقدر با هم گذراندید؟ در یک هفته معمولی؟ می گویید چه نوع دوستی یا آشنایی با این شخص دارید؟ با هم چکار می کنید؟ آیا پاتوق هستید ، کار می کنید ، صحبت می کنید؟

در مطالعه دوم ، هال قبل از اینکه فرصتی برای دوست شدن پیدا کنند ، دانشجویان تازه وارد را جذب و دانشجویان را منتقل می کند. سه هفته پس از ورود ، او از آنها خواست نام دو نفر جدید را که به غیر از هم اتاقی ها ملاقات کرده بودند ، بگذارند. تقریباً سه هفته و شش هفته بعد ، او روابط جدید را بررسی كرد و از دانش آموزان خواست كه ساعات تخمین زده شده با هر فرد را جمع كنند و گزارش دهند كه آیا رابطه رابطه نزدیك تر بوده است یا نه.

هال به دنبال 'نقاط برش' بود ، برآورد میزان زمان لازم برای نزدیک کردن شخص جدید. هال با تلفیق این دو مطالعه فهمید که 40 تا 60 ساعت طول کشیده است تا از یک آشنای خود به یک دوستی گاه به گاه نزدیک شود ، 80 تا 100 ساعت طول بکشد تا کسی را دوست بنامید و بیش از 200 ساعت با هم بودن قبل از اینکه کسی به عنوان رتبه بندی شود بهترین دوست .

اینکه مردم چطور آن ساعتها را سپری می کردند اهمیت داشت.

به خودی خود ، زمان کافی نیست و مجاورت نیز کافی نیست. هال می گوید: 'من در مطالعه اول افرادی داشتم که بیش از 400 یا 600 ساعت را با کسی در محل کار خود گذرانده بودند و هنوز هم فقط آنها را یک آشنا می نامیدند.' 'ما همه کسانی را که با آنها کار می کنیم دوست نداریم و نمی خواهیم با همه کسانی که با آنها کار می کنیم دوست باشیم.' معاشرت و غذا خوردن با هم برای تبدیل آشنایان به دوست خوب بود.

زودیاک بیست و چهارم ژوئیه

راه های مکالمه مردم با یکدیگر اهمیت داشت. هال می گوید: 'وقتی وقت خود را صرف شوخی در اطراف ، مکالمه های معنادار ، هم فکری با یکدیگر می کنید ، همه این انواع اپیزودهای ارتباطی به توسعه سریعتر دوستی کمک می کنند.' 'فکر کن که اگر من و تو دوست عادی باشیم چه می کند و دفعه بعدی که تو را می بینم ، می گویم چه اتفاقی در زندگی ات می افتد؟ تو منو گیر میدی این اقدام معنادار است زیرا می گوید هر اتفاقی که در زندگی شما می افتد ، می خواهم در روابط خود با شما حال حاضر را بیاورم. در نظر بگیرید که از چند نفر زحمت پرسیدن را ندارید. شما به داخل دفتر پرسه می زنید ، می گویید هی ، و این همه. '

در حالی که خود افشاگری در روابط معمولاً بسیار مهم تلقی می شود ، هال دریافت که این تنها مسئله نیست. او می گوید: 'لازم نیست صمیمی باشد.' 'هنگامی که بیش از حد بر [آن] تمرکز کنیم ، از ارزش شوخی با یکدیگر و دیدن اتفاقات با یکدیگر غافل می شویم. این نیست که خودافشایی مهم نیست. این است که کارهای دیگر نیز انجام می شود. '

به نظر می رسید حتی انجام بازی های ویدئویی ، دانش آموزان دانشگاه را به هم نزدیک می کند ، مانند تماشای تلویزیون و فیلم. 'ما کی هستیم که قضاوت کنیم که اگر دوستانی برای یک شب بازی داریم ، ما بسیار برتر از نوجوانان خود هستیم که با هم بازی های ویدیویی انجام می دهند؟' هال به من می گوید اعتراف می کنم که در مورد بازی های ویدیویی بسیار قضاوت کرده ام. هال می خندد. 'من فکر می کنم این در مورد هر دو / و. این طور نیست که یا وقت خود را صرف گفتگو و شوخی و عقب نشینی می کنید یا فقط بازی های ویدیویی انجام می دهید. هر دو فعالیت های توسعه دوستی هستند.

آیا واقعاً 50 ساعت همان چیزی است که طول می کشد؟

پنجاه ساعت به من به عنوان یک میله بلند برخورد کرد. مطمئناً افرادی بودند که با آنها سریعتر پیوند برقرار کرده بودم؟ سپس یادآوری ارسطو به یاد آوردم که دوستی حتی اگر سریع آرزوی دوستی بیاید ، زمان می برد. 50 ساعت در زندگی واقعی چگونه است؟ یک دانشجوی دانشگاه می تواند بیش از نیمی از راه را به این نیاز برساند با شرکت در کلاس به مدت سه ساعت در هفته.

زودیاک 19 اکتبر

هال می گوید: 'اگر دانشجوی سال اول دانشگاه باشید ، جمع کردن 30 ساعت کار سختی نیست.' 'اگر زندگی شما مثل من باشد وقتی که من یک زن و بچه و یک شغل و من دارم خیلی سخت است نزدیک ترین دوستان سخت پیدا می شوند و زمان مهم است. من فکر می کنم من در آنجا با شما هستم

هال این نظریه را دارد که گفتگوهایی که ما را به دیگران پیوند می دهد به انرژی عاطفی احتیاج دارند. او می گوید: 'آنها همچنین وقت می گیرند و با خطر روبرو می شوند.' هال معتقد است ، ما حاضریم که این خطر را بپذیریم تا نیاز خود را به تعلق جلب کنیم. هنگامی که این نیاز تکاملی برآورده شد ، ما شروع به صرفه جویی در انرژی می کنیم - برای اینکه کمتر صحبت کنیم ، کمتر درگیر شویم.

در نهایت ، ما روابطی را که بیشترین سر و صدا را برای سرمایه پرانرژی ما ایجاد می کند - روابطی که باعث می شوند بیشترین احساس تعلق را داشته باشیم - و ما با نوع گفتگویی که ما را به آنجا می رساند ، ممتاز هستیم. خواستن دوستی کافی نیست.

هال می گوید: 'شما باید وقت خود را صرف سرمایه گذاری در مردم کنید.' 'مهم است که آن را به عنوان یک اولویت در ذهن داشته باشید. واضح است که بسیاری از بزرگسالان احساس نمی کنند وقت زیادی دارند ، اما اگر ما این روابط را اولویت قرار ندهیم ، آنها رشد نمی کنند.

و آیا می خواهید اشتیاق شما به سلامتی دنیا را تغییر دهد؟ مربی عملکرد تغذیه شوید! امروز برای عضویت در ساعات اداری زنده آینده ما ثبت نام کنید.

با دوستانتان به اشتراک بگذارید: