دو متخصص دیابت نحوه تجزیه کربوهیدرات ها در بدن شما را توضیح می دهند

از آنجا که رژیم اتکینز برای اولین بار در اوایل سال 2000 محبوبیت یافت ، کربوهیدرات ها به دلیل وجود اختلالات متابولیکی از جمله دیابت ، چاقی ، بیماری های قلبی ، سرطان و مقاومت به انسولین مقصر شناخته می شوند. به همین دلیل ، رژیم های کم کربوهیدرات جهان را به طوفان کشانده است ، و در نتیجه میلیون ها نفر به طور فعال از انرژی کربوهیدرات اجتناب می کنند ، چه از منابع تصفیه شده مانند نان ، ماکارونی ، کلوچه و ترقه یا از منابع کامل مانند میوه ها ، سبزیجات نشاسته ای ، حبوبات و غلات کامل .

اما اگر وقت خود را صرف استفاده از شواهد علمی با یک شانه دندان ریز کنید ، متوجه خواهید شد که مقصر دانستن کربوهیدرات ها برای مقاومت به انسولین و دیابت ، کوته بینی است و از نظر علمی سختگیری ندارد.

اما قبل از اینکه همه غذاهای غنی از کربوهیدرات را به عنوان 'سالم' مبرا کنیم ، بیایید جزئیات زیست کربوهیدرات را تجزیه کنیم ، بنابراین می توانید ببینید که مانند اسیدهای چرب ، همه کربوهیدرات ها برابر نیستند و تفاوت های ظریف در نحوه وجود کربوهیدرات ها در غذا می تواند ایجاد کند یک تفاوت چشمگیر در سلامت کلی شما.

مرحله 1: کبد شما گلوکز را به آرامی جذب می کند.

غذاهای حاوی زنجیره های کامل کربوهیدرات به مدت زمان قابل توجهی بیشتر برای تجزیه به واحدهای منو ساکارید منفرد نسبت به غذاهای حاوی کربوهیدرات های تصفیه شده نیاز دارند و این میزان و مقدار گلوکز را که کبد در طول و بعد از غذا در معرض آن است ، محدود می کند. وجود مولکول های فیبر - که در غیاب فرآیند تصفیه به طور کامل یا تا حدی سالم باقی می مانند - روند هضم را بطور کلی کند می کند ، و در نتیجه یک تاخیر در افزایش گلوکز خون بعد از یک وعده غذایی ایجاد می شود.

مطالعات تحقیقاتی گسترده در مقیاس بزرگ نشان می دهد که افزایش صرف فیبر سالم از غذاهای کامل می تواند باشد به طور چشمگیری فرکانس و میزان گلوکز خون بالا را کاهش می دهد به دنبال یک وعده غذایی و خطر ابتلا به مقاومت به انسولین ، دیابت نوع 2 و بیماری های قلبی عروقی را کاهش می دهد. کنترل میزان قرارگیری کبد در معرض گلوکز بعد از وعده غذایی با انتخاب غذاهای کامل حاوی کربوهیدرات با هضم کم تر ، می تواند سلامت کبد ، رگ های خونی ، عضلات و بافت چربی را به طور چشمگیری بهبود بخشد در حالی که سطح مقاومت به انسولین را کاهش می دهد.

در مقابل ، غذاهای حاوی کربوهیدرات های تصفیه شده و شیرین کننده های تصفیه شده ممکن است بلافاصله بعد از غذا به افزایش زیادی گلوکز در خون منجر شوند. هنگامی که کبد شما در مدت زمان کوتاهی در معرض غلظت زیادی گلوکز قرار گیرد ، مغز شما پاسخ می دهد کل مصرف انرژی خود را افزایش دهید تا کالری اضافی را هدر دهید .

گرفتار هجوم سریع و زیاد گلوکز ، کبد شما تمام تلاش خود را برای جذب هرچه بیشتر گلوکز انجام می دهد تا از سایر بافتها در مقابل تجربه یک چیز محافظت کند و عضلات و کبد سرعت سوزاندن اسیدهای چرب را کاهش می دهند. در واقع ، چندین ارگان با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند و می گویند: 'کمک کنید! بیایید همه وظیفه خود را انجام دهیم تا هرچه بیشتر با کارآیی از شر این گلوکز اضافی خلاص شویم. کبد — تا آنجا که می توانید جذب می کنید. مغز - تولید انرژی را افزایش دهید. عضلات و کبد - به طور موقت وابستگی خود را به اسیدهای چرب کاهش داده و از این گلوکز به عنوان سوخت استفاده کنید.

علامت 18 آوریل

در تلاش برای دفع این گلوکز اضافی ، کبد شما نیز به دنبال مسیرهای بیوشیمیایی جایگزین است. یکی از این مسیرها منجر به تبدیل گلوکز به چربی می شود ، معروف به دوباره لیپوژنز (DNL) لیپوژنز نو نو یک پدیده کاملاً مطالعه شده (و غیر ضروری بحث برانگیز) در حیوانات و انسان است و یا در هنگام افزایش مصرف غذاهای کربوهیدرات تصفیه شده و یا در هنگام مصرف زیاد کالری ، تا حدودی رخ می دهد. در حقیقت ، DNL در انسان بسیار کم اتفاق می افتد و از نظر بیولوژیکی فرآیندی گران است که در صورت عدم وجود گزینه های دیگر ، 'راهی برای آخرین چاره' تلقی می شود.

بسیاری از متخصصان تغذیه با کربوهیدرات کم ادعا می کنند که کبد شما هر بار که غذاهای غنی از کربوهیدرات می خورید مقدار زیادی کربوهیدرات را به چربی تبدیل می کند و بنابراین پیشنهاد می کند که از خوردن غذاهای غنی از کربوهیدرات برای جلوگیری از این تبدیل ناخواسته کربوهیدرات به چربی خودداری کنید. حتی اگر این ممکن است قابل قبول به نظر برسد ، اما حقیقت این است که DNL یک است مسیر فعال در خوک ها ، موش ها ، موش ها ، گاوها ، سگ ها ، گربه ها و پرندگان و یک مسیر تا حد زیادی غیرفعال در انسان است. آزمایش های علمی بسیار دقیق با استفاده از پیشرفته ترین روش ها (ردیاب های ایزوتوپ پایدار) به طور مداوم نشان می دهد که DNL در انسان تقریباً به همان اندازه که دانشمندان عقیده داشتند رخ نمی دهد.

اما در مورد مقاومت به انسولین چه می شود - آیا خوردن غذاهای غنی از کربوهیدرات باعث افزایش DNL می شود؟ اگرچه درست است که انسولین اضافی مطمئناً می تواند DNL را تحریک کند ، مطالعه ای که در مردان چاق مقاوم به انسولین انجام شد ، نشان داد که مقدار اسیدهای چرب تازه سنتز شده آنقدر کم است که حتی بخشی جزئی از چربی اضافی بدن موجود در چاقی را تشکیل نمی دهد . به عبارت دیگر ، حتی در حالت مقاوم به انسولین که نرخ DNL افزایش می یابد ، مقدار اسیدهای چرب تازه سنتز شده ای که از DNL در پاسخ به خوردن غذاهای غنی از کربوهیدرات ایجاد می شوند ، آنقدر کم است که از نظر بیولوژیکی بی ربط است.

وقتی غذاهای غنی از کربوهیدرات می خورید ، کبد شما این کار را انجام می دهد نه کربوهیدرات را به مقدار قابل توجهی به اسیدهای چرب تبدیل کنید ، مگر اینکه انرژیت کربوهیدرات را به مقدار زیاد بخورید مقدار 2000 گرم در روز (یا 4500 کالری اضافی در روز) حداقل برای هر بار حداقل 7 تا 10 روز!

بنابراین ، دفعه بعدی که شخصی شنید که به شما می گوید از کربوهیدرات موجود در غذا اجتناب کنید زیرا 'کربوهیدرات ها به چربی تبدیل می شوند' ، تشخیص دهید که این گفته تحریف فاحشی از حقیقت است ، از نظر بیولوژیکی نادرست است و فقدان درک اساسی بیوشیمی انسان و انرژی زیستی انسانی.

مرحله 2: کبد شما گلوکز را می سوزاند.

هنگامی که غذاهای غنی از کربوهیدرات می خورید ، گلوکز با سرعت قابل قبولی از نظر فیزیولوژیکی وارد کبد می شود که عمدتاً با وجود مولکول های فیبر دست نخورده کند می شود. به محض ورود گلوکز به کبد ، سلولهای کبدی شما تصمیم می گیرند گلوکز را برای انرژی بسوزانند یا آن را برای استفاده بعدا به عنوان گلیکوژن ذخیره کنند. گلوکز که بلافاصله برای انرژی سوزانده می شود از طریق یک سری واکنش های پیچیده ارسال می شود که در نهایت ایجاد می شود ATP ، معادل سلولی انرژی .

یک روش ساده برای درک ATP این است که آن را معادل بیولوژیکی پول بدانیم. پول برای خرید اقلام ، پرداخت هزینه خدمات ، تجارت و اقتصاد قدرت مصرف می شود. به همین ترتیب ، ATP در سیستم های بیولوژیکی برای تأمین واکنش های شیمیایی ، امکان عملکرد مسیرها ، تولید هورمون ها ، تحریک انقباض عضلانی ، تولید تکانه های الکتریکی در اعصاب و بسیاری موارد دیگر استفاده می شود.

کبد خود را به عنوان یک مرکز فرماندهی متابولیکی در نظر بگیرید - یک ابر رایانه که هزاران واکنش شیمیایی را در هر ثانیه از زندگی شما نظارت می کند. با توجه به اینکه کبد شما بیش از هر بافت دیگری در بدن درگیر فعالیت های متابولیکی است ، سلول های کبدی شما تقاضای زیادی برای ATP دارند ، به این معنی که آنها همچنین به ویتامین ها ، مواد معدنی ، آنتی اکسیدان ها و مواد شیمیایی شیمیایی نیز تقاضای زیادی دارند. غذاهای غنی از کربوهیدرات منبع عالی گلوکز برای ATP و همچنین مجموعه متنوعی از ریز مغذی ها برای تسهیل ارکستر بیوشیمی سازمان یافته و همیشگی است.

مرحله 3: کبد شما گلوکز را به عنوان گلیکوژن ذخیره می کند.

گلوكزی كه برای استفاده بعدی ذخیره می شود ، به عنوان گلیكوژن ذخیره می شود ، یك ساختار سه گانه پر متراكم و حاوی هزاران مولكول گلوكز. گلیکوژن کبد را به عنوان مخزن سوخت گلوکز در نظر بگیرید که هر زمان سلولهای کبدی به آن احتیاج داشته باشند می توان به آن دسترسی پیدا کرد. فقط کبد و عضله شما می توانند مقادیر زیادی گلیکوژن ذخیره کنند و مقدار گلیکوژن ذخیره شده در هر دو بافت مستقیماً مربوط به مقدار کربوهیدرات در رژیم شما است. افرادی که رژیم های غذایی حاوی انرژی کربوهیدرات بیشتری مصرف می کنند با گذشت زمان اندازه ذخایر گلیکوژن عضلانی و کبدی آنها را افزایش دهید در حالی که افرادی که از رژیم های غذایی کم کربوهیدرات استفاده می کنند ، ذخایر گلیکوژن در کبد و عضلاتشان محدود است.

دلیل اصلی ذخیره سازی گلیکوژن در کبد ، حفظ ذخیره گلوکز برای مغز شما است زیرا مغز شما قادر به ذخیره گلوکز برای انرژی نیست و برای عملکرد مطابق طراحی نیاز به یک منبع ثابت گلوکز دارد. مغز شما از این نظر منحصر به فرد است که ارجحیت زیادی نسبت به گلوکز به عنوان سوخت دارد ، و این نشان می دهد که اعتماد زیادی به ماشین آلات آنزیمی دارد که کاملاً برای استخراج ATP از گلوکز در تمام مدت طراحی شده است.

هنگامی که میزان انرژی کربوهیدرات را در رژیم غذایی خود محدود می کنید ، نه تنها مقدار گلیکوژن موجود در کبد و عضله خود را کاهش می دهید ، بلکه مغز شما مجبور به با سوخت جدیدی به نام اجسام کتون سازگار شوند ، که کبد شما به عنوان سوخت پشتیبان اضطراری برای حفظ عملکرد ذهنی تولید می کند. درک این نکته مهم است که حفظ مقدار زیادی ذخیره گلیکوژن در کبد شما یک روش عالی برای 'تغذیه قطره' مغز شما با ذخیره پایدار گلوکز در 24 ساعت شبانه روز برای عملکرد مطلوب است.

علاوه بر تغذیه مغز ، از گلیکوژن کبد برای تأمین انرژی خود در زمان محدود بودن میزان گلوکز - یعنی هنگام خواب ، هنگام ورزش یا روزه داری - استفاده می شود. گلیکوژن کبد را به عنوان مخزن محافظ ذخیره گلوکز در نظر بگیرید که برای تأمین گلوکز به بافتهای نیازمند جهت پوشش طیف وسیعی از فعالیتهای روزانه طراحی شده است.

مرحله 4: عضلات شما گلوکز را به عنوان گلیکوژن ذخیره می کنند.

هنگامی که شما یک رژیم غذایی غنی از کربوهیدرات می خورید ، کبد شما مقداری از گلوکز را که به خون شما وارد می شود جذب می کند اما همچنین به سایر بافتها مانند مغز و عضله شما اجازه می دهد منبع خود را جذب کنند. در یک روز مشخص ، مغز شما این کار را می کند تا 60٪ از کل گلوکز موجود در خون را بسوزانید زیرا بزرگترین مصرف کننده گلوکز در بدن شما است و توانایی سوزاندن اسیدهای آمینه از پروتئین یا اسیدهای چرب ناشی از لیپیدها را ندارد.

عضلات شما دومین مصرف کننده گلوکز هستند و با کمک انسولین 20 تا 30 درصد از گلوکز را در خون جذب می کنند. دقیقاً مانند کبد ، عضله شما می تواند بلافاصله برای ATP گلوکز بسوزاند یا گلوکز را به عنوان گلیکوژن برای استفاده های بعدی ذخیره کند. بخشی از کل گلوکزی که عضله شما جذب می کند بلافاصله برای انرژی سوزانده می شود و باقیمانده آن به عنوان گلیکوژن برای استفاده بعدی ، در هنگام استراحت و هنگام انجام ورزش ذخیره می شود.

بازنشر شده از تسلط بر دیابت با توافق با اوری ، اثر گروه انتشارات پنگوئن ، یک بخش از پنگوئن تصادفی خانه LLC. حق چاپ 2020 ، سیروس خامباتا و رابی باربارو.

و آیا می خواهید اشتیاق شما به سلامتی دنیا را تغییر دهد؟ مربی عملکرد تغذیه شوید! امروز برای عضویت در ساعات اداری زنده آینده ما ثبت نام کنید.

با دوستانتان به اشتراک بگذارید: