من سرانجام متقاعد شدم که التهاب ریشه اضطراب من است. آنچه در این باره انجام می دهم در اینجا است

من از اوایل 20 سالگی ، زمانی که یک تجربه آسیب زا باعث شد که PTSD را تجربه کنم ، حملات وحشت داشته ام - گرچه در آن زمان به آن برچسب نمی زدم. تنها چیزی که می دانستم این بود که غالباً در خیابان های برکلی قدم می زدم و موجی از احساس سرگیجه و گمراهی بر من غلبه می کرد به گونه ای که لازم بود در کنار خیابان بانکروفت بنشینم و سرم را در دامان خود فرو کنم. دانش آموزان سردرگم گذشته من اولین بار کلمات حمله وحشت را به یک جزوه در مرکز بهداشت دانشجویی خود دیدم. حالت تهوع؟ بررسی. کف دست های عرق کرده؟ بررسی. چشمهای من لیست را اسکن کرد. بررسی ، بررسی ، بررسی کنید.

حتی قبل از آن ، من چیزی را داشتم که پدرم ، یک روانشناس و شخصی که علاقه داشت مرا سرگرم کند ، 'تمایلات عصبی از نوع وودی آلن' نامید. وقتی هفت سالم بود ، احتیاج داشتم که حیوانات شکم پر شده ام را در یک صف قرار دهند فقط تا. یک سال 42 روز از مدرسه را از دست دادم ، مطمئناً دچار استرپتوکوک گلو ، سپس ذات الریه و سپس سرطان شدم. سینه من همیشه کمی از دوستانم سفت بود. من همیشه 'چه می شد' و 'چرا' بیشتر در اطراف ذهن بیش فعال خودم شناور بودم.

هنگامی که من در لندن زندگی می کردم ، این مسئله بسیار جدی شد و اضطراب عمومی من به آگورافوبیا تبدیل شد. هر وقت از خانه خارج می شدم دچار حملات وحشت می شدم و در یک برهه تصمیم گرفتم که اگر بقیه عمرم را در اتاقم ، در رختخواب بگذرانم ، خوب خواهم شد. من استدلال کردم لپ تاپم را داشتم. من کتاب داشتم خوب میشم

نوامبر 16 زودیاک

التهاب نوعی استرس بیوشیمیایی ایجاد می کند که می تواند به افسردگی یا اضطراب منجر شود - یا هر دو.

من قبلاً علاقه مبهمی به سلامتی پیدا کرده بودم ، پس از گذراندن بیشتر سالهای گذشته در سفر به دور دنیا برای نوشتن شغل ، جایی که در مورد گیاهان از یک پزشک دارویی بربر در مراکش یاد گرفتم و در ایتالیا غذای تازه مزارع خواندم. در اوقات خواب من ، هرچند که چیزی غیر از ناامیدی دردناک و ساعات بی پایان برای پر کردن ، شروع کردم به غرق شدن در هنر شفابخشی جدی. من روزانه نوشیدن اسموتی های سبز را شروع کردم. من پنج دقیقه و سپس 10 دقیقه مدیتیشن کردم و آرام آرام اضطرابم از بین رفت.

زمان حضورم در انگلستان پایه و اساس اقدامات سلامتی بود که ساعتهای امروز من را لنگر می اندازد ، اما من اخیراً درک این چرا از همه آن پاسخ در یک کلمه نهفته است: التهاب. وینسنت پدر ، MD ، توضیح می دهد ، 'التهاب باعث استرس اکسیداتیو (نوعی استرس بیوشیمیایی) می شود ، که منجر به سیگنال های پریشانی در مغز می شود که می تواند منجر به افسردگی یا اضطراب شود -یا هر دو. از طرف تلنگر ، ما می دانیم که مغز در پاسخ به استرس ذهنی ، سیتوکین ها (همان پیام رسان های شیمیایی که سیستم ایمنی بدن شما از آن برای انتقال هشدار استفاده می کند) ترشح می کند. سیتوکین ها عملکردهای مهم مغز ، از جمله متابولیسم انتقال دهنده عصبی و همچنین ارتباط و ارتباط بین سلول های عصبی را تنظیم می کنند. '

در حدود یک سال گذشته ، من بیشتر روی آرام کردن التهابم به عنوان راهی برای آرام کردن اضطرابم متمرکز شده ام و این تغییر به من کمک می کند تا رویکرد من کاملاً مشخص تر باشد. 'بهترین راه برای پایان دادن به این چرخه معیوب استفاده از یک رژیم غذایی ضد التهابی است ، در حالی که تعادل کار / زندگی / استرس را از طریق یوگا ، مدیتیشن ، سرگرمی ها ، رقص ، خندیدن و هر فعالیتی که می توانید در حین فراموشی کاملاً لذت ببرید ، در زندگی ایجاد کنید. پدر توضیح می دهد در مورد نگرانی هایت. برای من ، این به معنای خوردن هرچه بیشتر غذاهای ضد التهابی است (برای تجزیه کامل آنچه که به نظر می رسد ، این پست را بررسی کنید ) همانطور که مدیتیشن نشان داده شده است ، هر روز 20 دقیقه مدیتیشن می کنم ، بدون شکست یک بررسی کامل از مطالعات تا تأثیر عمیقی در التهاب کاهش یابد.

مشاهده این پست در اینستاگرام

5 سال پیش ، به سختی توانستم از رختخوابم بلند شوم. هر وقت از خانه خارج می شدم حملات وحشت داشتم. امروز ، من 8 ساعت را در آفتاب کلرادو گذراندم و 10 مایل در 10000 فوت پیاده روی کردم. 5 سال پیش ، من شروع به کشف غذای سالم کردم ، با انگیزه این احتمال که بتواند احساس بهتری در من ایجاد کند (و صادقانه بگویم ، زیرا چیزی بود که من کنترل آن را داشتم). امروز ، من توصیه های شخصی Boulder را ازpurely_elizabeth دریافت می کنم (بله ، کسی که نام او در همه راهرو مواد غذایی شما وجود دارد ؛ و پیاده روی توصیه شده او ، Walker Ranch Loop ، باشکوه بود). اگر 5 سال پیش به من می گفتی الان کجا هستم ، می خندیدم. گریه می کردم باور نمی کردم روزهای این چنینی باعث شگفتی من از زمان و از خودم می شود - و آنها مرا بسیار شکرگذار می کنند.

پستی که توسط لیز مودی (lizmoody) در تاریخ 28 آگوست 2018 ، ساعت 7:57 بعد از ظهر PDT

پس از امتحان کردن تعدادی از برنامه های مختلف و تجربه موارد مختلف نادرست ، سرانجام پس از گذراندن کلاس مراقبه شخصی ودیک (که به بن تورشن در NYC ، و mbg همچنین دارای تعدادی از کلاسهای عالی اگر مشتاق یادگیری هستید). پاسخگویی به همه س myالاتم بسیار مفید بود ، بله ، اما گران هم بود و این هزینه باعث می شد که هر وقت شروع به کنار رفتن از عادت جدیدم می کنم ، احساس گناه کنم. داشتن دوستی که با او مراقبه می کنید یا رقابت با خود نیز از روش های عالی برای پاسخگو بودن است. من صبح قبل از کار یا در اتاق مراقبه در دفتر کارم مراقبه می کنم ، اما شما می توانید این کار را در هر جایی انجام دهید: در مترو ، در تاکسی ، در گوشه ای آرام از یک کتابفروشی. تورشن قبلاً كلیسایی را در نزدیكی دفتر خود پیدا می كرد و در غرفه ها می نشست. سارا ویلسون ، نویسنده کتاب پرفروش ترین خاطرات اضطراب اول ، ما وحش را زیبا می کنیم ، به یاد می آورد که برای مراقبه روزانه خود در یک غرفه دستشویی بسته در دفتر کار خود نشسته بود. حرف آخر؟ با ارزش نباشید - فقط این کار را انجام دهید. کار می کند.

زودیاک بیست و هفتم ژوئیه

اینکه به خود بگوییم که به اندازه کافی کار می کنیم - که بسیار عالی کار می کنیم - یکی از بهترین موارد برای اضطراب و التهاب است.

گفتن این مسخره آور است ، اما من واقعاً هرگز به طور مداوم کار نمی کردم تا اوایل دهه 30 زندگی ام ، زمانی که یک حمله بد بی خوابی منجر به کشیدن همکارانم به یک کلاس یوگا شد (من صادقانه می گفتم در بدنم خیلی مضطرب شده ام تا بتوانم در آن شرکت کنم قبل از آن - اگر اتفاقی فاجعه بار در مقابل همه رخ دهد چه؟). به نظر می رسد اضطراب من بیشترین تأثیر را روی یک تمرین 20 دقیقه ای صبح می گذارد - به طور معمول ، من در مقیاس اضطراب 1 تا 10 در 4 یا 5 بیدار می شوم ، و تمرین آن را به یک یا 1 کاهش می دهد 2 ، مکان بهتری برای شروع روز است. مطالعات نشان داده است که فقط 20 دقیقه ورزش کافی است تا تأثیر زیادی بر التهاب بگذارد - من معمولاً یک تمرین در خانه انجام می دهم زیرا قابل دستیابی است و کافی است. ما وقت زیادی را در تندرستی صرف می کنیم و خود را به خاطر اینکه آن مایل اضافه نکرده ایم و یا از مصرف هر گرم قند در جهان پرهیز کرده ایم ، سرزنش می کنیم ، و گرچه ممکن است علم هنوز مرا در این مورد بازگرداند ، اما من فکر می کنم که به خودمان بگوییم که ما به اندازه کافی کار می کنیم - این که ما بسیار عالی کار می کنیم - یکی از بهترین موارد برای اضطراب و التهاب است.

صحبت از اینکه خودم کمی بهتر رفتار کردم - ماساژهای نیمه منظم را شروع کردم. در بسیاری از مطالعات ماساژ یافت شده است کاهش التهاب و کاهش اضطراب . من دوست دارم ماساژ در خانه انجام دهم ، زیرا برای من ، وقتی دوباره وارد خیابانهای کاکوفون نیویورک می شوم ، از دوچرخه سواران طفره می روم و در یک مترو شلوغ به غریبه ها فشار می آورم ، تمام تأثیرات ماساژ کاهش می یابد. اکنون تعداد زیادی برنامه وجود دارد که به شما امکان می دهد ماساژهای همان روز و با قیمت مناسب را به خانه خود سفارش دهید - من از آن استفاده می کردم زل ، و من بسیار تحت تأثیر کیفیت درمانگران و سهولت استفاده قرار گرفته ام - به علاوه ، اینکه مستقیماً از میز ماساژ به رختخواب بروید ، واقعاً به تأخیر در اثرات کمک می کند. این قطعاً یکی از گران قیمت ترین روشهای درمانی است که من تمرین کرده ام ، اما ، وقتی مرتبا ماساژ می گیرم (درمقابل یک مورد خاص) ، تفاوت محسوسی در سطح اضطراب پایه احساس می کنم. ماهیچه های من نیز شلتر هستند ، که به شما کمک می کند چرخه سوution رشدی که می تواند ناشی از علائم جسمی اضطراب باشد را کاهش دهید (به این معنی: شما چیزهایی را احساس می کنید که اغلب ناشی از اضطراب هستند ، مانند عضلات سفت یا حالت تهوع ، و ناخودآگاه شما تصمیم می گیرد که باید مضطرب باشید ، احساس اضطراب کنید و در نتیجه عضلات خود را سفت کنید یا حالت تهوع پیدا کنید ، و چرخه ادامه می یابد ...) من همچنین با استفاده از کلاسهای آنلاین لورن روکسبورگ .

از نظر پدر ، عنصری که در درمان التهاب و به ویژه اضطراب آن مورد غفلت واقع می شود ، لذت بردن از زندگی است. من در الگوهایی قرار گرفتم که بیش از حد روی رژیم ضد التهابی تمرکز کرده ام. من از برنامه های اجتماعی چشم پوشی می کنم زیرا آن روز وقت مدیتیشن نداشتم. اگرچه این مسئله می تواند به طور کلی در سلامتی - برای همه افراد مضطرب ، سلامتی ابزاری برای داشتن زندگی شادتر است و نه نتیجه نهایی - اما به خاطر سپردن این تعادل بسیار مهمتر است. اضطراب یک بیماری در تلاش برای کنترل آن است که ما واقعاً نمی توانیم آن را انجام دهیم ، و مهمترین بخش تمرین تسکین دهنده اضطراب و التهاب من این است که به خودم اجازه دهم همه چیز را بهم بریزم: خوردن شکلات ، پرش از تمرین . وقتی مغزم اعتراض می کند - 'چه می شود اگر ، چه می شود اگر ، چه می شود' - داستان را تغییر می دهم. 'پس چه؟' می گویم برگشت. 'پس اگر بدترین اتفاق رخ دهد چه می شود؟ بیار من می توانم مدیریتش کنم، من می توانم از عهده اش بر بیایم.'

مهر هفدهم زودیاک

با دوستانتان به اشتراک بگذارید: